Back to reality

Είχα κάποιες έξτρα μέρες διακοπές και έλειψα την τελευταία εβδομάδα, πράγμα που σημαίνει ότι έχασα και τον προεκλογικό ειρμό. Το μόνο που κατάφερα να μάθω και με απογοήτευσε ήταν ότι ο Σημίτης δε θα συμπεριληφθεί στο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Μία ελπίδα είχαμε να ξανασκάσουμε χαμόγελο, πάει κι αυτή…

Τέλος πάντων, το θέμα μου είναι τα πρόσφατα καμένα – που με τον προεκλογικό πυρετό μάλλον ξεχάστηκαν.. Πηγαίνω το σκύλο μου σε ένα kennel κοντά στο Μαραθώνα, πράγμα που σημαίνει ότι ο πιο σύντομος δρόμος να πάω – καθώς μένω στα Μελίσσια – είναι από την Πεντέλη.
Το θέαμα είναι σοκαριστικό. Ο δρόμος είναι τόσο άδειος στα δεξιά και στ’ αριστερά, που νομίζεις ότι θα πέσεις από κάτω.. Απίστευτο κενό και μαυρίλα. Για να μη συζητήσουμε για τη μυρωδιά, ειδικά μετά τη βροχή.
Και κανένας ζωντανός οργανισμός σε όλη τη διαδρομή.
Από τα πιο τραγελαφικά  της διαδρομής είναι οι καμένες ταμπέλες που αναφέρονται στις πρόσφατα αναδασωμένες-προστατευόμενες ζώνες πρασίνου.
Με συγχωρείτε για τον κυνισμό μου, αλλά τελικά από ποιον ήταν προστατευόμενες και πώς?

Και επίσης ο επόμενος – όποιος κι αν είναι – πρωθυπουργός μας, τι διαφορετικό θα κάνει? Γιατί ξαφνικά ξεχάσαμε όλα τ’ άλλα και ξαναθυμηθήκαμε την κρίση.
Γιατί στην κρίση, μια κρίση θα μας σώσει…!

Ερώτηση #2…

Είναι τυχαίο ότι οι πρόωρες εκλογές έχουν προογραμματιστεί (με τα μέχρι τώρα νέα) για την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων???

(Παρακαλώ μην παρεξηγηθώ.. Σε καμία περίπτωση δεν βάζω τα ζώα στην ίδια μοίρα με αυτούς που θα πρέπει να επιλέξουμε ή όχι στις εκλογές).

Κόλλημα

Διανύω μία πολύ περίεργη φάση της ζωής μου. Τρώω κόλλημα με ότι καταπιάνομαι, απλά δεν καταφέρνω να το φέρω εις πέρας. Το πιο τρανταχτό – θα έλεγα – παράδειγμα είναι ότι προσπαθώ εδώ και 3 μήνες περίπου να μαζέψω ένα δωμάτιο στο σπίτι μου, το οποίο έχει μέσα τα πάντα.. Κυριολεκτικά! Από ζωγραφιές μου από το νηπιαγωγείο, μέχρι και ερωτικά ραβασάκια από τους πρώην μου. Και όλα αυτά μαζί με παλιά ρούχα και αντικείμενα… Κοινώς, τη ζωή μου όλη.

Είμαι από τους ανθρώπους που έχουν μεγάλο βαθμό δυσκολίας στο να αποχωρίζονται και να πετάνε πράγματα (και όχι μόνο εννοείται, αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου). Αυτό σημαίνει ότι κρατάω σχεδόν τα πάντα, με αποτέλεσμα το προαναφερόμενο “τρομακτικό” δωμάτιο.
Όλα αυτά τα πράγματα είναι όντως μέρος της ζωής μου. Κάποια είναι πιο σημαντικά  και άλλα λιγότερο. Το πρόβλημα είναι ότι ενώ πήρα τη μεγάλη απόφαση να αποχωριστώ τα περισσότερα από αυτά, δυσκολεύομαι πάρα πολύ να αποφασίσω ποια είναι τελικά όντως σημαντικά και ποια όχι… Φαύλος κύκλος δηλαδή.
Υπάρχουν μέρες που παίρνω φόρα και πετάω όσα πράγματα δεν έχω αναζητήσει ή θυμηθεί τα τελευταία 2 χρόνια τουλάχιστον και κάποιες που “πέφτω” πάνω σε κάποιο που μου φέρνει τόσο έντονες αναμνήσεις που κολλάω εκεί.
Είναι αυτές οι στιγμές που πραγματικά ζηλεύω όλους αυτούς που “απέχουν” συναισθηματικά από τη ζωή τους περισσότερο απ’ ότι εγώ και άρα έχουν μεγαλύτερη ευκολία στο να “ξεκαθαρίζουν” τα πράγματά τους (συνολικά).

Σε μία από αυτές τις στιγμές είμαι και τώρα και μια και δεν πάει παρακάτω η εκκαθάριση (η πρακτική τουλάχιστον) είπα να κάτσω να γράψω (μπας και ξεκολλήσω, πιάνει καμιά φορά) ενώ παράλληλα ακούω το “Atomic Soda” των Babybirds που έχω επίσης φάει κόλλημα τον τελευταίο καιρό..

You asked me not to speak
Then kissed me on the cheek
You said that I was wrong
You said that I was weak
I tried to think awhile
You said it was too long
And when I tried to smile
You sung this pretty song

Drink this baby, it’s atomic soda
It’ll blow your mind back to how it was

Standing in the snow, icicles on your nose
I felt what once was through your frozen clothes
Standing on the shore, looking at the lake
My arm around you won’t stop you shake

In the Wintertime when the leaves are gone
I look at you & wonder what’s wrong
You were so strong, I was so weak
Now I can’t even get you to speak

P.S. Νομίζω ότι το μόνο θετικό σε όλη αυτή τη φάση είναι ότι το προσπαθώ πραγματικά κι ας μη μου βγαίνει πάντα…

Ανακύκλωση.. Θυμισέ μου??

Λοιπόν άκουγα σήμερα το πρωί στο ράδιο, καθώς ερχόμουν στο γραφείο, τη δήλωση ενός συμπολίτη μας ότι ήθελε να ανακυκλώσει μία λευκή συσκευή (και συγκεκριμένα μία παλιά κουζίνα) που είχε σπίτι του και ότι μετά από πολλά τηλεφωνήματα στις αρμόδιες υπηρεσίες και στο δήμο του, έμεινε με την κουζίνα στο χέρι…

Η λογική ήταν απλή: ο συγκεκριμένος δήμος δεν αναλάμβανε να περάσει να παραλάβει τη συσκευή, όχι χωρίς αμοιβή τουλάχιστον και επίσης δεν ήταν σίγουροι ότι το μηχάνημα πολτοποίησης θα μπορούσε να χωρέσει την εν λόγω συσκευή.

Η απάντηση που δόθηκε από κάποιον αρμόδιο (νομίζω ότι ήταν ο πρόεδρος της εταιρίας ανακύκλωσης, αλλά δεν παίρνω και όρκο) είπε ότι οι δήμοι που συμμετέχουν στο πρόγραμμα ανακύκλωσης μπορούν να περάσουν και να πάρουν τις λευκές συσκευές από χώρους που υπάρχουν κοντά κάδοι  απορριμάτων – εφ’ όσον βέβαια έχουμε πρώτα τηλεφωνήσει και συνεννοηθεί για αυτό. Σε άλλη περίπτωση αγοράζοντας νέα κουζίνα ή ψυγείο ή… μπορούμε να κάνουμε τα παλιά απόσυρση στο αντίστοιχο κατάστημα (το οποίο βάση της ειδικής νομοθεσίας οφείλει να το κάνει) αλλά και πάλι με δικά μας έξοδα αποστολής της συσκευής.

Έχω λοιπόν κάποια ερωτήματα να θέσω, μήπως και κατανοήσω καλύτερα πώς έχει οργανωθεί όλο αυτό το ζήτημα:

1. Οφείλουμε να έχουμε οπωσδήποτε αυτοκίνητο (μια και η Αθήνα δεν είναι ήδη αρκετά φρακαρισμένη) γιατί ο δήμος -κατά περίπτωση βέβαια – δεν έχει τη δυνατότητα να περάσει να πάρει αυτός τη συσκευή?

2. Πρέπει να πληρώσουμε € 40 στο δήμο, για τη μεταφορά μίας συσκευής, όταν ήδη πληρώνουμε δημοτικά τέλη?
(Παρακαλώ μη σχολιάσετε το ποσό γιατί για κάποιους το ποσό είναι σημαντικό και η ανακύκλωση είναι ένα ζήτημα που πρέπει να μπορούμε να το κάνουμε όλοι, ασχέτως οικονομικής δυνατότητας)

Και μετά απ’ όλη αυτή τη συζήτηση ξανατέθηκε το γενικότερο ερώτημα τι κάνουμε με τους μπλε κάδους. Τι πετάμε, πώς το πετάμε..

Κι εδώ έχω ερωτήματα:

1. οι δήμοι τα πηγαίνουν στα κέντρα διαλογής ή εξακολουθούν και τα παίρνουν με τα κοινά απορριματοφόρα και καταλήγουν στις χωματερές μαζί με τα άλλα σκουπίδια?

2. Ο κόσμος που δεν έχει internet, αλλά έχει διάθεση πώς μπορεί να ενημερωθεί σωστά για το πώς πρέπει να  τοποθετεί και να διαχωρίζει τα προς ανακύκλωση αντικείμενα στους κάδους?

(Να σημειώσω ότι είμαι από τους ρομαντικούς που κάνω φανατικά ανακύκλωση από την αρχή. Κι ας ήξερα ότι – τότε τουλάχιστον, κατέληγαν σίγουρα όλα στη χωματερή..)

http://www.electrocycle.gr (για την ανακύκλωση συσκευών)

Στα άδυτα των μπλε κάδων (όπως μου το έστειλαν σε mail)

“Δεσποινίς ετών 39″

Έφτασε λοιπόν η μέρα που έγινα κι εγώ τίτλος από ελληνική ταινία..

Ένα χρόνο πριν την αλλαγή της 4ης δεκαετίας μου. Ενδιαφέρον ακούγεται..

Μμμ, κι όμως δεν το ‘χω ότι κοντεύω τα 40. Έχω  κολλήσει κάπου πιο πίσω νομίζω (δεν έχω προσδιορίσει ακόμη την ηλικία αλλά σίγουρα κοντά στα 30). Τρέχω ακόμη σε συναυλίες, φεστιβάλ, πορείες. Πίνω και καπνίζω τον άμπακο. Απλά τα φτύνω λίγο πιο γρήγορα. Τι να κάνεις? Το πνεύμα θέλει, αλλά το σώμα έχει αρχίσει και αρνείται..

Άντε καλόπιοτα και όσο αντέξουμε!

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την καταστροφική φωτιά την Παρασκευή στο Σύνταγμα (ή αλλιώς η μέρα της μαρμότας..)

Σε κοινή δράση με αφορμή την τελευταία καταστροφική πυρκαγιά στη βορειοανατολική Αττική καλούνται οι bloggers και όλοι οι ενεργοί πολίτες την Παρασκευή 28 Αυγούστου στις 7 το απόγευμα στην πλατεία Συντάγματος. Απαραίτητη ενδυμασία για τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας τα μαύρα ρούχα.

Όπως αναφέρει η εφημερίδα «Τα Νέα» η πρόσκληση κάνει το γύρω του Διαδικτύου μέσω blogs και e-mails, αλλά η κινητοποίηση διευρύνεται και με sms.

Όπως συνέβη και στις καταστροφικές πυρκαγιές του Αυγούστου του 2007, όταν εκατοντάδες σιωπηλοί διαδηλωτές με μαύρα ρούχα είχαν κατακλύσει την πλατεία Συντάγματος, έτσι και φέτος προγραμματίζεται μια αντίστοιχη διαμαρτυρία, αποδεικνύοντας το Διαδίκτυο, εκτός των άλλων, είναι και μέσο συντονισμού και διαμαρτυρίας.

Σύμφωνα με τους ανώνυμους συντάκτες της πρόσκλησης, την Παρασκευή «θα κατατεθούν στο προεδρείο της Βουλής καμένα δέντρα σαν απάντηση της φύσης και των ενεργών πολιτών στις πολιτικές που τα έκαψαν» και θα απαιτηθεί να κηρύσσονται αυτόματα αναδασωτέα όλα τα καμένα των τελευταίων δέκα ετών.

Παράλληλα, οι χρήστες του Διαδικτύου απαιτούν να καταδικάζονται για κακουργήματα οι ιδιοκτήτες, οι εργολάβοι και οι υπεύθυνοι που έδωσαν άδεια σε οποιοδήποτε κτίσμα ανεγέρθηκε σε δασικές ή αναδασωτέες εκτάσεις.
(από το ΒΗΜΑ online)

Προτείνω να κατεβούμε όλοι (ας το προσπαθήσουμε τουλάχιστον) κι ας μην είδαμε διαφορά όσοι κατεβήκαμε και πριν 2 χρόνια – πάλι με μαύρα ρούχα, μόνο που τότε είχαμε καταθέσει γλάστρες και όχι καμμένα.
Μπας και καταφέρουμε να ακουστούμε κάποια στιγμή. Μπας και μας ακούσουν και αυτοί που τώρα φώναζαν “που είναι η κυβέρνηση” και στις εκλογές θα την ξαναψηφίσουν (την όποια κυβέρνηση να σημειώσω για αποφυγή παρεξηγήσεων, γιατί φωτιές δόξα το θεό πάντα είχαμε ως χώρα, πρόβλεψη και πρόληψη δεν είχαμε ποτέ).
Ας κατεβούμε γιατί η επανάληψη είναι μήτηρ μαθήσεως, δεν μπορεί κάτι θα βγει απ’ όλες αυτές τις επαναλήψεις (σαν παλιό σήριαλ του MEGA έχουμε καταντήσει, αφού σε λίγο θα ξέρουμε και τα συνθήματα απ’έξω. Δεν προσέξατε ότι οι δημοσιογραφικές ατάκες ήταν οι ίδιες: ο στρατηγός άνεμος, η πύρινη λαίλαπα…).

Τι μπορείς να πεις ξανά..

μετά από 2 χρόνια? Τα ίδια?
Αφού τα ίδια ζούμε στην ουσία.. Στην αρχή σκέφτηκα να “ανεβάσω” ξανά (πάλι, άλλη μια φορά ακόμη) το post που είχα γράψει για την Πάρνηθα.
Μετά σκέφτηκα, τι έχω να πω καινούριο? Κι όμως όλα είναι τόσο διαφορετικά.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Δεν είναι το ίδιο μέρος. Δεν είναι τα ίδια δέντρα, τα ίδια ζώα, οι ίδιες ψυχές.. Ούτε εμείς είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι. Πέρασαν δύο χρόνια. Δύο ολόκληρα χρόνια. Και όμως ο πόνος, η λύπη, η αγωνία, μοιάζουν τα ίδια.
Έχετε καεί ποτέ? Κατά λάθος από το τσιγάρο, από το φούρνο.. Πονάει πάρα πολύ.. Πώς μπορείτε και μένετε αμέτοχοι σε όλο αυτόν τον πόνο? Πήγα μία βόλτα με το αυτοκίνητο να “φύγει” λίγο το κεφάλι μου από τα κακά νέα και είδα πολύ κόσμο να είναι αλλού.
Η ζωή συνεχίζεται θα μου πεις. Σωστά! Απλά έτσι όπως πάει, δε θα συνεχιστεί για πολύ.. Όχι όπως την ξέρουμε τουλάχιστον.
Και μετά μας φταίει η γρίπη των χοίρων… Αφού γουρούνια είμαστε από μόνοι μας. Αν δεν κατανοούμε το μέγεθος της καταστροφής τότε τι είμαστε? Αυτή είναι είναι η μόνη διαφορά μας από τα υπόλοιπα πλάσματα, η λογική και κατ’ επέκταση η κατανόηση..
Πολύ θυμωμένη ξανά. Και? Ξύδι! (Γιατί? Θα αλλάξει κάτι?)

“Οι μεγάλοι δεν καταλαβαίνουν τίποτα από μόνοι τους, και είναι κουραστικό για τα παιδιά να προσπαθούν πάντα και συνέχεια να τους εξηγούν τα πράγματα”.

(Μικρός Πρίγκηπας – Κεφάλαιο 1)

Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω με ποιον τρόπο να καταγράψω τις απόψεις μου για όλη αυτή την κατάσταση που επικρατεί.

Είμαι κι εγώ θυμωμένη – και δεν ξέρω αν είναι κανείς άλλος, αλλά θα έπρεπε.
Προσπαθώ να κατανοήσω πώς η πολιτεία απαιτεί να συμπεριφερόμαστε σωστά και προς το συμφέρον όλων, όταν οι άμεσα “επιλεγμένοι” και “εμπλεκόμενοι” με αυτήν κάνουν ακριβώς το αντίθετο.

Γιατί ένας θάνατος ενός ανθρώπου (ανεξαρτήτου ηλικίας, κοινωνικής τάξης και ιδεολογίας) χάνει την αξία του στο βωμό των υλικών ζημιών;

Γιατί για να θυμόμαστε ένα τόσο θλιβερό γεγονός και να λάβει και την αξία που του αναλογεί, πρέπει να γίνει τέτοια καταστροφή; Γιατί δεν είναι αρκετά σημαντικό από μόνο του;

Γιατί καταδικάζουμε αυτούς που αντιδρούν, βλέποντας το κράτος να καταρρέει κυριολεκτικά – από την πρόσληψη αστυνόμων που δε θα έπρεπε ούτε τσιμπιδάκι για τα φρύδια να κρατάνε, μέχρι το Βατοπέδιο που όλοι οι υπουργοί έπεσαν θύματα παραπλάνησης – γιατί αντιδρούν “υπερβολικά”;

Υπερβολικά για ποιον; Με ποιανού μέτρο; Πώς μπορεί να ξεσπάσει κανείς πολιτισμένα; Γιατί πρέπει να απαντήσουμε σε όλες αυτές τις οξύμωρες αναρωτήσεις αυτών που δε θέλουν να χάσουν τη λατρεμένη βολή τους;

Πόσο υπερβολική ήταν η αντίδραση του όργανου της τάξης που οδήγησε όλο το λαό σε αταξία;
Πόσο υπερβολική είναι για κάποιους από εμάς η κατάχρηση της εξουσίας (σε όποια της μορφή);
Πόσο υπερβολική είναι η όποια σπατάλη “δημόσιων” προσώπων σε βάρος όλων μας;

Aν πρέπει να βρούμε ποιος πραγματικά φταίει – για ΟΛΗ αυτή την καταστροφή – γιατί δεν κοιτάμε πέρα από τους “γνωστούς-άγνωστους”;
Γιατί στην πραγματικότητα είμαστε όλοι μας συνένοχοι, είτε με την ψήφο μας, είτε με την απραξία μας, είτε με τον εθελοτυφλισμό μας…

Γιατί μάς είναι τόσο δύσκολο να δεχτούμε ότι τα 15χρονα μπορούν κι αυτά να έχουν άποψη (εξάλλου έχουμε κοπιάσει όλοι οι μεγαλύτεροι τόσο πολύ για να τα κάνουμε να μην έχουν…)

Το μόνο σίγουρο είναι πως η δράση φέρνει αντίδραση και το χάος δημιουργία.
Και όπως λέει και το αγαπημένο μου του Σαββόπουλου,
“Ας κρατήσουν οι χοροί
και θα βρούμε αλλιώτικα
στέκια επαρχιώτικα βρε
ώσπου η σύναξις αυτή
σαν χωριό αυτόνομο να ξεδιπλωθεί”

“ΣΟΚ με την κακοποίηση σκύλου στον Πόρο”

(το επισυνάπτω όπως μου στάλθηκε σε mail)

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2008

“Τον βρηκαμε βαρεια κακοποιημενο την Τριτη το μεσημερι 15 Ιουλιου στο Νεωρειο, στον Πορο Τροιζηνιας. Οι φωτογραφιες που στελνουμε ειναι αποκαλυπτικες. Αργοτερα μαθαμε πως ηταν ενα χαρουμενο αδεσποτο σκυλι που ακουγε στο ονομα Ληο (Leo). Δεν πιστευαμε στα ματια μας για το τι βλεπαμε. Το ΣΟΚ ηταν οδυνηρο, απολυτο. Καμμενη σαρκα, κομματια ολοκληρα δερματος και σαρκας να λειπουν απο το προσωπο, τα ματια, το στομα, τα αυτια, το σωμα, και το δυστυχο ζωο να τρεμει ασταματητα με λυγμους που σου σπαραζαν την καρδια και την ψυχη…

Τον ειχαν περιλουσει πολυ προσφατα, ισως εκεινο το πρωι, με βαρειας μορφης χημικα, καποιο δραστικοτατο οξυ, σαν βιτριολι, σαν ακουαφορτε, η κατι τετοιο τελος παντων που να προξενησει αυτη την αποτροπαιη και ανηκουστη βλαβη σε μια ζωντανη υπαρξη. Ειναι προφανες οτι καποιον η καποιους «ενοχλησε» το σκυλι και σαν «τιμωρια» ξεσπασαν τα απανθρωπα τερατωδη ενστικτα τους σε μια αβοηθητη υπαρξη με αυτον τον κακουργηματικο τροπο. Η λυπη και η αγανακτηση μας ατελειωτη. Καποιος που κυκλοφορει αναμεσα μας στο ομορφο νησι, ειναι ενας αδιστακτος βασανιστης ενας υπανθρωπος που λογικα δεν εχει θεση στην κοινωνια μας και θα επερεπε να βρισκεται καπου αλλου κλεισμενος.

Το λυπηρο ειναι οτι στις εκκλησεις μας για βοηθεια σε φιλοζωικες οργανώσεις, σε ιατρεια, ιατρους, ακομη και σε καποιο καναλι συναντησαμε μια παραξενη αδιαφορια που μας ξενισε.

Ετσι μερικοι, ελαχιστοι ανθρωποι ξεκινησαμε αμεσως με προσωπικες προσπαθειες να χορηγησουμε καποια θεραπευτικη φροντιδα αλλα και παροχη τροφης. Ακολουθωντας τηλεφωνικες συμβουλες απο κτηνιατρο πλυναμε τις πληγες, χορηγησαμε αντιβιοτικα φαρμακα, και τροφη (μονο με συριγγα και με μεγαλη δυσκολια), ολο το περασμενο εικοσιτετραωρο. Ομως ειναι φανερο οτι το ζωο χρειαζεται αμεση νοσοκομειακη περιθαλψη την οποια δεν μπορεσαμε να πετυχουμε χθες παρα τις προσπαθειες μας.

Σημερα παντως θα τον μεταφερουμε οπωσδηποτε στην Αθηνα, αναγκαστικα σε ιδιωτικη κλινικη γιατι ειναι ακρως απαραιτητη η ιατρικη του παρακολουθηση και περιθαλψη.

Ο ΛΗΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ, σε πεισμα εκεινων που θελησαν να τον θανατωσουν με τοσο βαρβαρο τροπο.

Επισης, απο πληροφοριες που συγκεντρωσαμε, την περασμενη εβδομαδα αλλο ενα αδεσποτο σκυλι πεθανε με σπασμους μπροστα στα ματια περιοικων στην ιδια περιοχη απο δηλητηριασμενο φαγητο (φολα).

Θελουμε λοιπον να καταγγειλουμε την υπαρξη καποιου η καποιων αδιστακτων υπανθρωπων στο νησι του Πορου οι οποιοι αβιαστα προβαινουν σε απαραδεκτες, απανθρωπες, κακουργηματικες πραξεις εις βαρος ανυπερασπιστων ζωων.”

Μπορειτε να μας βρειτε στο κινητο τηλεφωνο : 6983936194

Παρακαλουμε θερμα να διαδωσετε το μηνυμα μας σε ολα τα blogs.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ? DON’T TOUCH!!!!!!!!!

Νεύρα! Πολλά νεύρα! Η αλήθεια είναι ότι πιο πολλά δε γίνεται…
Έχετε παρατηρήσει όλοι πόσο έχει ξεφύγει η κατάσταση; Νομίζω ότι στην προσπάθειά μας να “επιβιώσουμε” θα αρχίσουμε να κυκλοφορούμε με μαχαίρια…

Δεν επικοινωνούμε. Είναι γεγονός! Θέλουμε απλά να πιστεύουμε ότι αυτό κάνουμε, αλλά πόσοι πραγματικά από εμάς ακούμε το συνομιλητή μας;
Ή ακόμη καλύτερα, πόσοι από εμάς τον έχουμε επιλέξει ώστε να έχουμε και τη διάθεση να τον ακούσουμε;
Συνήθως πεταγόμαστε στη μέση της κουβέντας, να πούμε αυτό που εμείς έχουμε στο μυαλό μας – κι ας μην έχει να κάνει με τη συζήτηση, ή να αποδείξουμε ότι το γνωρίζουμε και “ποιος είσαι εσύ που θα μου πεις εμένα?”
Και μετά φεύγουμε με μια πικρία και ένα κενό λίγο μεγαλύτερο, γιατί δεν μάθαμε τίποτα νέο, δεν πήραμε κανένα θετικό συναίσθημα. Με αυτά που πήγαμε με αυτά φύγαμε κιόλας. Άρα χάσαμε και χρόνο. Πολύτιμο χρόνο!

Πόσοι γνωρίζουμε ότι μας συμπεριφέρονται με τον τρόπο εμείς επιτρέπουμε στην ΑΝΑΓΚΗ να ανήκουμε κάπου, να έχουμε “φίλους”, να είμαστε “κοινωνικά” αποδεκτοί; Από ποιον?