Monthly Archives: Ιουνίου 2011

Περιμένοντας.

Εγώ, εσένα να με πάρεις τηλέφωνο. Εσύ, εμένα να περάσω «τυχαία», από το γνωστό μέρος να τα πούμε. Και κάπως έτσι οι ώρες και οι μέρες μας περνάνε και μετά από λίγο αναρωτιόμαστε τι έγινε..

Είμαστε τόσο εγκλωβισμένοι στον μικρό εγωϊστούλη που κρύβουμε μέσα μας, που δεν τολμάμε να δούμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση που βρισκόμαστε..

Φταις εσύ που δε με παίρνεις τηλέφωνο, γιατί αδυνατώ να σκεφτώ ότι μπορεί και να μη σου βγαίνει τη στιγμή που εγώ θέλω ή ακόμη κι ότι εγώ δε σου έδωσα ποτέ να καταλάβεις ότι το ήθελα πολύ. Φταίω εγώ που δεν περνάω από το γνωστό μέρος, γιατί δεν μπορείς να σκεφτείς ότι δε μου φτάνει αυτή η μορφή επικοινωνίας και επαφής.
Αλλά κυρίως φταίμε γιατί δεν τολμάμε να εκφράσουμε κάτι παραπάνω. Απλά περιμένουμε να συμβεί κάτι που θα προχωρήσει τα πράγματα από μόνο του.

Μας πιάνει αγωνία να αναλύσουμε και να βγάλουμε συμπεράσματα. Να ρίξουμε ευθύνες, χωρίς να έχουμε την υπομονή να αφουγκραστούμε ή απλά να ακούσουμε και τις ανάγκες του άλλου.

Μα μόλις με πάρεις τηλέφωνο θα χαρώ τόσο που θα ξεχάσω όλα τα παραπάνω. Και μόλις περάσω από το γνωστό μας σημείο θα τα ξεχάσεις κι εσύ. Και όταν το τηλέφωνο ή βόλτα τελειώσουν και ξαναμείνουμε μόνοι, θα μας ξαναπιάσει η ίδια αγωνία και θα μείνουμε εκεί που πάντα ήμασταν, μόνοι μας στη γωνιά μας περιμένοντας..