Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2011

Δε θα το κάνω κι ας μπορώ

Κατέβηκα λοιπόν σήμερα στην πορεία για το (παγκόσμιο) κάλεσμα κατά των τραπεζών και των αγορών.
Να σημειώσω εδώ ότι τα τελευταία 3 χρόνια είμαι υπάλληλος σε τράπεζα – ιδιωτική πια, αλλά με σταθερή τη στάμπα του δημοσίου δικαίου. Επίσης να σημειώσω ότι τα φιρμάνια για την έκτακτη εισφορά έχουν αρχίσει και σκάνε μύτη (αλλά απ’ ότι κατάλαβα χωρίς να έχει «ανοίξει» καμία πραγματικά..)
Εχτές λοιπόν το πρωί στο γραφείο, έκανα αγώνα να επιβεβαιώσω ότι όντως μπορεί κάποιος, αν θέλει να «γλυτώσει» το χαράτσι που μας επιβλήθηκε, ιδιαίτερα μετά την είδηση γνωστής εφημερίδας, ότι και να έχεις πληρώσει το ρεύμα η ΔΕΗ θα σου το κόβει αν δεν έχεις πληρώσει την εισφορά.
Σε όλο αυτό προσπαθούσα να «ψήσω» και κάποιους από τους συναδέλφους ότι αν δεν πληρώσουμε όλοι (ή τέλος πάντων όσο πιο πολλοί γίνεται) θα είναι μία σημαντική κίνηση να κοπεί η μαλακία της κυβέρνησης και των παράνομων έκτακτων μέτρων.
Μέχρι που με φώναξε η διευθύνρτια στο γραφείο της να μου ανακοινώσει, ότι ο Βενιζέλος ζήτησε από τις τράπεζες να βοηθήσουν (χωρίς «») τον κόσμο στην αποπληρωμή των πρόσθετων φόρων και πρέπει να μιλήσουμε άμεσα με τη διαφημιστική μας να μας κάνουν διαφημιστική καμπάνια..
Και ένιωσα κάποιες φλεβίτσες στο κεφάλι μου να σπάνε..
Και διαμαρτυρήθηκα και άκουσα το μαγικό » ο κόσμος θέλει να πληρώσει. απλά δεν μπορεί και πρέπει να διευκολυνθεί». Και θύμωσα ακόμη περισσότερο. Και απάντησα: «Ο κόσμος θέλει να πληρώσει;; Μα ο κόσμος δεν αντέχει ούτε άλλο δάνειο, ούτε άλλους φόρους..»

Και επανέρχομαι.. κατέβηκα λοιπόν σήμερα στο παγκόσμιο κάλεσμα για τη συγκέντρωση κατά των αγορών και τραπεζών. Και είδα λιγότερους απ’ότι ήταν στο Σύνταγμα στις 3 Σεπτεμβρίου.. Και από αυτούς που ήρθαν, οι μισοί έφυγαν μετά από λίγη ώρα.. (φαντάζομαι αν ήταν κατάθεση στεφάνου θα είχαν κάτσει και περισσότερο, αλλά δεν είχαν να περιμένουν τον εθνικό ύμνο..).
Θα μου πεις ήταν μεσημέρι Σαββάτου. Σωστά κάτι τα ψώνια, κάτι να προλάβω να πάω να κάνω ένα κούρεμα, ένα νύχι, κάτι να πιω ένα καφέ με τους φίλους μου που δεν προλαβαίνω, μια βουτιά στη θάλλασα γιατί κάτι είπαν ότι από Δευτέρα θα έχει βροχές, κάτι μιλούσε και ο Σαμαράς στη ΔΕΘ.. Όλα ωραία..

Και για να μη νομίζετε ότι οι άλλοι μισοί που έμειναν εκεί ήταν πιο αξιόλογοι όσων έφυγαν (ή δεν ήρθαν), κατά τα γνωστά πέταξαν κάτω και όλα τα σκουπίδια τους, έκαναν και τη φασαρία τους στο αυτόκινητο που πέρασε να καθαρίσει το δρόμο, έκαναν κι ένα δρώμενο και σπίτια τους κι αυτοί. Ο γνωστός μας όμορφος μικρόκοσμος. Αυτός που το εγώ μας είναι το πιο σημαντικό στην πλάση όλη..

Θα το ξαναπώ, δουλεύω σε τράπεζα. Είμαι (ακόμη) ένα υγιείς ιδιωτικός υπάλληλος, που δεν έχω υποστεί μείωση μισθού. Κι όμως το προσπαθώ με κάθε τρόπο γιατί θέλω να ζω σε μία κοινωνία που να είναι αρτιμελής, δημιουργική και λειτουργική. Το προσπαθώ κι ας μην πλήττομαι άμεσα από όλη αυτή την κατάσταση. Κι ας μπορώ να πηγαίνω και για καφέ και για ποτό και για μπάνιο. Και να ξύνομαι αν θέλω το Σάββατό μου.

Τέλος πάντων, αν όντως είστε από αυτούς που θέλουν να πληρώσουν τους φόρους που τους επιβλήθηκαν αλλά δεν μπορείτε πείτε μου. Μπορώ να σας πω τουλάχιστον αν σας συμφέρουν οι τόκοι που θα πληρώσετε.
Εγώ πάλι είμαι από αυτούς που δε θέλω να πληρώσω κανένα πρόσθετο φόρο. Και δε θα το κάνω. Κι ας μπορώ.


Πόσο πιο απάνθρωποι

μπορούμε να γίνουμε όλοι; Ναι όλοι μας. Έχουμε όλοι συμμετοχή στο που έχει φτάσει αυτή η απάνθρωπη κατάσταση. Άλλος γιατί στην προσπάθεια να έχει μια δουλίτσα έγλειψε μια-δυο κατουρημένες ποδιές. Άλλος γιατί ψήφισε το γνωστό του μπατζανάκη του για να υπάρχει ένα μέσο στην ευρύτερη οικογένεια. Άλλος γιατί όλο και κάτι δε δήλωνε στην εφορία ή στο ΙΚΑ ή όπου τέλος πάντων γιατί τα είχε παίξει στο χρηματιστήριο και ξαφνικά δεν έβγαινε. Άλλος γιατί μπορούσε να βγάζει και κάποια μικρή ή μεγάλη μίζα από κάποιες συμφωνίες που έκλεινε. Άλλος γιατί απλά έβλεπε όλα αυτά (και πολλά παραπάνω) να συμβαίνουν γύρω του/δίπλα του και δεν αντιδρούσε.

Και όλα αυτά «σωστά», αλλά υπάρχει κάτι που πάνω στην «ανάγκη» μας το ξεχνάμε. Τα προβλήματα δε λύνονται χωρίς και τις δικές μας αντιδράσεις. Θέλει λίγο πιο ευρύ πρίσμα για να αλλάξουν τα πράγματα. Να μπορούμε να δούμε και λίγο παραέξω από το «εμένα», από το κλειστοφοβικό «εμάς».

Έτσι είμαστε, ότι δε μας θίγει άμεσα δε θέλουμε να το δούμε. «Γιατί να μπλεχτώ;» είναι η πρώτη   ερώτηση. «Με αφορά;» είναι η δεύτερη. Και η απάντηση συνήθως είναι «Έλα μωρέ.. εγώ θα σώσω τον κόσμο;»
Όχι κανείς μας δε θα σώσει τον κόσμο. Όχι μόνος του. Δεν μπορεί. Μπορεί όμως να τον βελτιώσει. Έστω και από λίγο. Και αυτό αν γίνει από όλους γίνεται ξαφνικά συνολικό. Φεύγει από την ατομικότητα και περνάει σε ένα άλλο επίπεδο. Αυτό της ομαδικότητας. Αρκεί να το θέλει. Να θέλει να προσπαθήσει.
Όλες οι αλλαγές θέλουν συνειδητοποίηση και προσπάθεια. Όχι σταρχιδισμό, αδιαφορία και βόλεμα.

Υ.Γ. Όλοι μας είμαστε συνένοχοι και εξίσου απάνθρωποι σε αυτό που συνέβη σήμερα στη Θεσσαλονίκη. Κρατούσαμε όλοι μαζί τον αναπτήρα που άναψε τη φωτιά που θα «έβγαζε» έναν άνθρωπο από την απελπισία του.


Άνθρωποι είμαστε..

και χανόμαστε. Αλλάζουμε δουλειά, γειτονιά, ταίρι, συνήθειες. Και κατά περιόδους ξανασυναντιόμαστε και με στιγμαία χαρά λέμε μη χαθούμε πάλι, να κανονίσουμε να τα πούμε. Και ξαναχανόμαστε.. Και συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε κατά περιόδους ότι είχαμε πει να βρεθούμε για καφέ με τον τάδε ή την τάδε, αλλά που να τα χωρέσουμε όλα; Εδώ δε βρίσκουμε χρόνο να βρεθούμε με τον εαυτό μας.. Και αφήνουμε τους ανθρώπους να φεύγουν και να χάνονται γιατί δε βοηθούν οι συνθήκες. Απλά έχουμε στο μυαλό μας ότι κάπου θα τους ξαναπετύχουμε – τυχαία πάντα – και θα ξαναχαρούμε (έστω για λίγο), θα ανταλλάξουμε τα νέα μας και θα συνεχίσουμε την επιλεγμένα χωριστή ζωή μας.

Και ξαφνικά μιά μέρα φτάνει η είδηση (από άλλους αντίστοιχα «χαμένους» φίλους/γνωστούς/συναδέλφους), ότι κάποιους δε θα τους ξαναδούμε ποτέ. Ένα μήνυμα φτάνει για να σε ειδοποιήσει ότι ο τάδε πέθανε. Κι εσύ παγώνεις. Και θυμάσαι όλα τα κανονίσματα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Όχι, δε θα είχε αλλάξει κάτι και να είχατε βρεθεί για ένα καφέ. Απλά ίσως να ήταν λιγότερο το ξάφνιασμα. Λιγότερο το πάγωμα. Μπορεί και όχι..