Monthly Archives: Δεκέμβριος 2011

έτσι, για το κλείσιμο.. (ή το άνοιγμα)

Μια χρονιά γεμάτη αγωνίες. Όχι μόνο κοινωνικό-πολιτικές αλλά και προσωπικές. Μία χρονιά που όλα θα μπορούσαν να έχουν έρθει τούμπα, αλλά το καταφέραμε να μείνουν ως έχουν ή και λίγο χειρότερα..
Η χρονιά που καταφέραμε να αντιδράσουμε – κάποιοι από εμάς – και τελικά να το πετάξουμε/αποποιηθούμε σα να ήταν μείασμα.. όχι γιατί ήταν ή δεν το θέλαμε. Αλλά γιατί δεν ξέραμε να το πάμε παρακάτω..
«Και τώρα τι; Τι άλλο μου ζητείται να κάνω;» Και ξαφνικά φόβος και κενό. Σα να μην είχαμε κάνει τίποτα. Σα να μη φτάσαμε κάπου. Σα να έπρεπε να έχουμε δώσει τη λύση από την αρχή κιόλας. Χωρίς υπομονή. Χωρίς ελπίδα.
Έτσι έχουμε μάθει. Να πιστεύουμε ότι για να έχει πετύχει κάτι πρέπει και να έχει ολοκληρωθεί βάση των όσων μέχρι τώρα μας έχουν μάθει. Να πρέπει να γίνονται όλα «τέλεια» για να θεωρούνται ολοκληρωμένα.. Το ημιτελές δεν θεωρείται έναυσμα κι αρχή, αλλά τέλος.

Και φτάσαμε στην παραμονή της νέας χρονιάς, και οι ευχές να είναι (όπως πάντα) οι ίδιες: Καλή χρονιά! Ότι καλύτερο σου εύχομαι! Να φύγει επιτέλους αυτή η άθλια χρονιά! Όλα θα πάνε καλά..κ.ο.κ. Λες και μέσα σε 5 ή 6 ώρες θα αλλάξει το κισμέτ μας. Από μόνο του.

Εγώ ξέρω δύο πράγματα. Το ένα είναι ότι ο χρόνος για τον καθένα μας αλλάζει, όταν αλλάζει για κάποιο λόγο σημαντικά η ζωή του και το άλλο ότι ο κάθε άνθρωπος (όπως σοφά έχει πει μια φίλη) είναι ένας ξεχωριστός ανθόκηπος, απλά θα πρέπει να τολμήσει να επιτρέψει στον ευατό του να ανθίσει. Γιατί η αλήθεια είναι ότι το πιο λυπηρό είναι να βλέπεις μπουμπούκια να πεθαίνουν.

Advertisements