Monthly Archives: Αύγουστος 2009

Κόλλημα

Διανύω μία πολύ περίεργη φάση της ζωής μου. Τρώω κόλλημα με ότι καταπιάνομαι, απλά δεν καταφέρνω να το φέρω εις πέρας. Το πιο τρανταχτό – θα έλεγα – παράδειγμα είναι ότι προσπαθώ εδώ και 3 μήνες περίπου να μαζέψω ένα δωμάτιο στο σπίτι μου, το οποίο έχει μέσα τα πάντα.. Κυριολεκτικά! Από ζωγραφιές μου από το νηπιαγωγείο, μέχρι και ερωτικά ραβασάκια από τους πρώην μου. Και όλα αυτά μαζί με παλιά ρούχα και αντικείμενα… Κοινώς, τη ζωή μου όλη.

Είμαι από τους ανθρώπους που έχουν μεγάλο βαθμό δυσκολίας στο να αποχωρίζονται και να πετάνε πράγματα (και όχι μόνο εννοείται, αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου). Αυτό σημαίνει ότι κρατάω σχεδόν τα πάντα, με αποτέλεσμα το προαναφερόμενο «τρομακτικό» δωμάτιο.
Όλα αυτά τα πράγματα είναι όντως μέρος της ζωής μου. Κάποια είναι πιο σημαντικά  και άλλα λιγότερο. Το πρόβλημα είναι ότι ενώ πήρα τη μεγάλη απόφαση να αποχωριστώ τα περισσότερα από αυτά, δυσκολεύομαι πάρα πολύ να αποφασίσω ποια είναι τελικά όντως σημαντικά και ποια όχι… Φαύλος κύκλος δηλαδή.
Υπάρχουν μέρες που παίρνω φόρα και πετάω όσα πράγματα δεν έχω αναζητήσει ή θυμηθεί τα τελευταία 2 χρόνια τουλάχιστον και κάποιες που «πέφτω» πάνω σε κάποιο που μου φέρνει τόσο έντονες αναμνήσεις που κολλάω εκεί.
Είναι αυτές οι στιγμές που πραγματικά ζηλεύω όλους αυτούς που «απέχουν» συναισθηματικά από τη ζωή τους περισσότερο απ’ ότι εγώ και άρα έχουν μεγαλύτερη ευκολία στο να «ξεκαθαρίζουν» τα πράγματά τους (συνολικά).

Σε μία από αυτές τις στιγμές είμαι και τώρα και μια και δεν πάει παρακάτω η εκκαθάριση (η πρακτική τουλάχιστον) είπα να κάτσω να γράψω (μπας και ξεκολλήσω, πιάνει καμιά φορά) ενώ παράλληλα ακούω το «Atomic Soda» των Babybirds που έχω επίσης φάει κόλλημα τον τελευταίο καιρό..

You asked me not to speak
Then kissed me on the cheek
You said that I was wrong
You said that I was weak
I tried to think awhile
You said it was too long
And when I tried to smile
You sung this pretty song

Drink this baby, it’s atomic soda
It’ll blow your mind back to how it was

Standing in the snow, icicles on your nose
I felt what once was through your frozen clothes
Standing on the shore, looking at the lake
My arm around you won’t stop you shake

In the Wintertime when the leaves are gone
I look at you & wonder what’s wrong
You were so strong, I was so weak
Now I can’t even get you to speak

P.S. Νομίζω ότι το μόνο θετικό σε όλη αυτή τη φάση είναι ότι το προσπαθώ πραγματικά κι ας μη μου βγαίνει πάντα…


Ανακύκλωση.. Θυμισέ μου??

Λοιπόν άκουγα σήμερα το πρωί στο ράδιο, καθώς ερχόμουν στο γραφείο, τη δήλωση ενός συμπολίτη μας ότι ήθελε να ανακυκλώσει μία λευκή συσκευή (και συγκεκριμένα μία παλιά κουζίνα) που είχε σπίτι του και ότι μετά από πολλά τηλεφωνήματα στις αρμόδιες υπηρεσίες και στο δήμο του, έμεινε με την κουζίνα στο χέρι…

Η λογική ήταν απλή: ο συγκεκριμένος δήμος δεν αναλάμβανε να περάσει να παραλάβει τη συσκευή, όχι χωρίς αμοιβή τουλάχιστον και επίσης δεν ήταν σίγουροι ότι το μηχάνημα πολτοποίησης θα μπορούσε να χωρέσει την εν λόγω συσκευή.

Η απάντηση που δόθηκε από κάποιον αρμόδιο (νομίζω ότι ήταν ο πρόεδρος της εταιρίας ανακύκλωσης, αλλά δεν παίρνω και όρκο) είπε ότι οι δήμοι που συμμετέχουν στο πρόγραμμα ανακύκλωσης μπορούν να περάσουν και να πάρουν τις λευκές συσκευές από χώρους που υπάρχουν κοντά κάδοι  απορριμάτων – εφ’ όσον βέβαια έχουμε πρώτα τηλεφωνήσει και συνεννοηθεί για αυτό. Σε άλλη περίπτωση αγοράζοντας νέα κουζίνα ή ψυγείο ή… μπορούμε να κάνουμε τα παλιά απόσυρση στο αντίστοιχο κατάστημα (το οποίο βάση της ειδικής νομοθεσίας οφείλει να το κάνει) αλλά και πάλι με δικά μας έξοδα αποστολής της συσκευής.

Έχω λοιπόν κάποια ερωτήματα να θέσω, μήπως και κατανοήσω καλύτερα πώς έχει οργανωθεί όλο αυτό το ζήτημα:

1. Οφείλουμε να έχουμε οπωσδήποτε αυτοκίνητο (μια και η Αθήνα δεν είναι ήδη αρκετά φρακαρισμένη) γιατί ο δήμος -κατά περίπτωση βέβαια – δεν έχει τη δυνατότητα να περάσει να πάρει αυτός τη συσκευή?

2. Πρέπει να πληρώσουμε € 40 στο δήμο, για τη μεταφορά μίας συσκευής, όταν ήδη πληρώνουμε δημοτικά τέλη?
(Παρακαλώ μη σχολιάσετε το ποσό γιατί για κάποιους το ποσό είναι σημαντικό και η ανακύκλωση είναι ένα ζήτημα που πρέπει να μπορούμε να το κάνουμε όλοι, ασχέτως οικονομικής δυνατότητας)

Και μετά απ’ όλη αυτή τη συζήτηση ξανατέθηκε το γενικότερο ερώτημα τι κάνουμε με τους μπλε κάδους. Τι πετάμε, πώς το πετάμε..

Κι εδώ έχω ερωτήματα:

1. οι δήμοι τα πηγαίνουν στα κέντρα διαλογής ή εξακολουθούν και τα παίρνουν με τα κοινά απορριματοφόρα και καταλήγουν στις χωματερές μαζί με τα άλλα σκουπίδια?

2. Ο κόσμος που δεν έχει internet, αλλά έχει διάθεση πώς μπορεί να ενημερωθεί σωστά για το πώς πρέπει να  τοποθετεί και να διαχωρίζει τα προς ανακύκλωση αντικείμενα στους κάδους?

(Να σημειώσω ότι είμαι από τους ρομαντικούς που κάνω φανατικά ανακύκλωση από την αρχή. Κι ας ήξερα ότι – τότε τουλάχιστον, κατέληγαν σίγουρα όλα στη χωματερή..)

http://www.electrocycle.gr (για την ανακύκλωση συσκευών)

Στα άδυτα των μπλε κάδων (όπως μου το έστειλαν σε mail)


«Δεσποινίς ετών 39»

Έφτασε λοιπόν η μέρα που έγινα κι εγώ τίτλος από ελληνική ταινία..

Ένα χρόνο πριν την αλλαγή της 4ης δεκαετίας μου. Ενδιαφέρον ακούγεται..

Μμμ, κι όμως δεν το ‘χω ότι κοντεύω τα 40. Έχω  κολλήσει κάπου πιο πίσω νομίζω (δεν έχω προσδιορίσει ακόμη την ηλικία αλλά σίγουρα κοντά στα 30). Τρέχω ακόμη σε συναυλίες, φεστιβάλ, πορείες. Πίνω και καπνίζω τον άμπακο. Απλά τα φτύνω λίγο πιο γρήγορα. Τι να κάνεις? Το πνεύμα θέλει, αλλά το σώμα έχει αρχίσει και αρνείται..

Άντε καλόπιοτα και όσο αντέξουμε!


Συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την καταστροφική φωτιά την Παρασκευή στο Σύνταγμα (ή αλλιώς η μέρα της μαρμότας..)

Σε κοινή δράση με αφορμή την τελευταία καταστροφική πυρκαγιά στη βορειοανατολική Αττική καλούνται οι bloggers και όλοι οι ενεργοί πολίτες την Παρασκευή 28 Αυγούστου στις 7 το απόγευμα στην πλατεία Συντάγματος. Απαραίτητη ενδυμασία για τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας τα μαύρα ρούχα.

Όπως αναφέρει η εφημερίδα «Τα Νέα» η πρόσκληση κάνει το γύρω του Διαδικτύου μέσω blogs και e-mails, αλλά η κινητοποίηση διευρύνεται και με sms.

Όπως συνέβη και στις καταστροφικές πυρκαγιές του Αυγούστου του 2007, όταν εκατοντάδες σιωπηλοί διαδηλωτές με μαύρα ρούχα είχαν κατακλύσει την πλατεία Συντάγματος, έτσι και φέτος προγραμματίζεται μια αντίστοιχη διαμαρτυρία, αποδεικνύοντας το Διαδίκτυο, εκτός των άλλων, είναι και μέσο συντονισμού και διαμαρτυρίας.

Σύμφωνα με τους ανώνυμους συντάκτες της πρόσκλησης, την Παρασκευή «θα κατατεθούν στο προεδρείο της Βουλής καμένα δέντρα σαν απάντηση της φύσης και των ενεργών πολιτών στις πολιτικές που τα έκαψαν» και θα απαιτηθεί να κηρύσσονται αυτόματα αναδασωτέα όλα τα καμένα των τελευταίων δέκα ετών.

Παράλληλα, οι χρήστες του Διαδικτύου απαιτούν να καταδικάζονται για κακουργήματα οι ιδιοκτήτες, οι εργολάβοι και οι υπεύθυνοι που έδωσαν άδεια σε οποιοδήποτε κτίσμα ανεγέρθηκε σε δασικές ή αναδασωτέες εκτάσεις.
(από το ΒΗΜΑ online)

Προτείνω να κατεβούμε όλοι (ας το προσπαθήσουμε τουλάχιστον) κι ας μην είδαμε διαφορά όσοι κατεβήκαμε και πριν 2 χρόνια – πάλι με μαύρα ρούχα, μόνο που τότε είχαμε καταθέσει γλάστρες και όχι καμμένα.
Μπας και καταφέρουμε να ακουστούμε κάποια στιγμή. Μπας και μας ακούσουν και αυτοί που τώρα φώναζαν «που είναι η κυβέρνηση» και στις εκλογές θα την ξαναψηφίσουν (την όποια κυβέρνηση να σημειώσω για αποφυγή παρεξηγήσεων, γιατί φωτιές δόξα το θεό πάντα είχαμε ως χώρα, πρόβλεψη και πρόληψη δεν είχαμε ποτέ).
Ας κατεβούμε γιατί η επανάληψη είναι μήτηρ μαθήσεως, δεν μπορεί κάτι θα βγει απ’ όλες αυτές τις επαναλήψεις (σαν παλιό σήριαλ του MEGA έχουμε καταντήσει, αφού σε λίγο θα ξέρουμε και τα συνθήματα απ’έξω. Δεν προσέξατε ότι οι δημοσιογραφικές ατάκες ήταν οι ίδιες: ο στρατηγός άνεμος, η πύρινη λαίλαπα…).


Τι μπορείς να πεις ξανά..

Εικόνα 011
μετά από 2 χρόνια? Τα ίδια?
Αφού τα ίδια ζούμε στην ουσία.. Στην αρχή σκέφτηκα να «ανεβάσω» ξανά (πάλι, άλλη μια φορά ακόμη) το post που είχα γράψει για την Πάρνηθα.
Μετά σκέφτηκα, τι έχω να πω καινούριο? Κι όμως όλα είναι τόσο διαφορετικά.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Δεν είναι το ίδιο μέρος. Δεν είναι τα ίδια δέντρα, τα ίδια ζώα, οι ίδιες ψυχές.. Ούτε εμείς είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι. Πέρασαν δύο χρόνια. Δύο ολόκληρα χρόνια. Και όμως ο πόνος, η λύπη, η αγωνία, μοιάζουν τα ίδια.
Έχετε καεί ποτέ? Κατά λάθος από το τσιγάρο, από το φούρνο.. Πονάει πάρα πολύ.. Πώς μπορείτε και μένετε αμέτοχοι σε όλο αυτόν τον πόνο? Πήγα μία βόλτα με το αυτοκίνητο να «φύγει» λίγο το κεφάλι μου από τα κακά νέα και είδα πολύ κόσμο να είναι αλλού.
Η ζωή συνεχίζεται θα μου πεις. Σωστά! Απλά έτσι όπως πάει, δε θα συνεχιστεί για πολύ.. Όχι όπως την ξέρουμε τουλάχιστον.
Και μετά μας φταίει η γρίπη των χοίρων… Αφού γουρούνια είμαστε από μόνοι μας. Αν δεν κατανοούμε το μέγεθος της καταστροφής τότε τι είμαστε? Αυτή είναι είναι η μόνη διαφορά μας από τα υπόλοιπα πλάσματα, η λογική και κατ’ επέκταση η κατανόηση..
Πολύ θυμωμένη ξανά. Και? Ξύδι! (Γιατί? Θα αλλάξει κάτι?)