Monthly Archives: Ιουλίου 2007

our roof is on fire…

και είμαι κι εγώ μία από αυτούς που συγκλονίστηκαν από το γεγονός, ότι την πρώτη μέρα που τόλμησε να φυσήξει και να «δροσίσει» λίγο, αποφάσισαν να οικοπεδοποιήσουν ότι είχε μείνει σε πράσινο ανά την Ελλάδα…

Και μετά απ’ όλα τα όσα έγιναν – διαμαρτυρία στο Σύνταγμα, κράξιμο απ’ όλους προς όλους (εγώ ακόμη δε μιλάω με τον καλύτερο τρόπο σε όσους φίλους μου δεν έχασαν το μπάνιο τους για να κατέβουν), μούτζες και συναυλίες – έκαψαν και τον Υμηττό: που έχει μείνει πράσινο παιδιά? Ε μην πάει και χαμένο…

Για όσους ενδιαφέρονται έχω πολλές γλάστρες στο μπαλκόνι μου και κάτι ζωγραφιές με πολύ πράσινο από όταν τ’ ανίψια μου ήταν μικρά.. Άει σιχτίρ τελικά!


working & working & working…..

Και έχεις μείνει χωρίς δουλειά για ένα διάστημα και παλεύεις να τη βγάλεις καθαρή χωρίς να σε κλείσουν μέσα και δανείζεσαι από γνωστούς, φίλους και τράπεζες (γιατί μπορεί να μην έχεις δουλειά, αλλά οι τράπεζες κάτι βρίσκουν που έχεις στο όνομά σου και σε δανείζουν βρε!).
Και μετά επιτέλους ξαναβρίσκεις δουλειά και συνειδητοποιείς ότι πρέπει να ξεχρεώσεις και για να το πετύχεις αυτό ξαναχάνεσαι μέσα στο λαβύρινθο του χρόνου.
Και ξαφνικά δεν έχεις χρόνο (και ίσως και όρεξη) να φτιάξεις τα λουλούδια στο μπαλκόνι σου. Και ψάχνεις να βρεις που είναι οι φίλοι σου. Που όταν δε δούλευες προσαρμοζόσουν εσύ στο ωράριό τους και τους έβλεπες. Τώρα όμως που δουλεύεις κι εσύ… χάος! Ούτε για να τους ξεχρεώσεις δεν τους βρίσκεις.
Και αναζητάς απεγνωσμένα την ισορροπία που θα σε κάνει να είσαι χαρούμενος με αυτό που έχεις, και όχι να αναπολείς τις «δοξασμένες» στιγμές ανεργίας που μπορεί κάποιες μέρες να μην είχες να πάρεις τσιγάρα, αλλά τουλάχιστον είχες χρόνο να βολτάρεις με το σκύλο σου ή και να σου μαγειρέψεις…

Και έρχεται και ο κάθε κακότροπος και θρασύδειλος συνάδελφος και σε αντιμετωπίζει λες και είσαι το χαλάκι του μπάνιου του (αυτό με τις τρίχες που δεν τον άντεξαν κι έπεσαν για να σωθούν). Και εσύ πρέπει να τον αντιμετωπίσεις με όση αξιοπρέπεια έχεις για να μην εκτεθείς και να μην εκθέσεις καταστάσεις. Όχι ότι θα αλλάξει κάτι προς εκείνον ή αυτούς που θα έπρεπε να ασχολούνται, αλλά για να κοιμάσαι καλά το βράδυ…

Και ξαφνικά, όλη αυτή η συμπεριφορά αλλάζει… προς το καλύτερο (όντως?) Και εσύ είσαι στα πρόθυρα της παράνοιας! «Μήπως έκανα κάτι και δεν το κατάλαβα?» «Μήπως η αχλάδα έχει, όντως, πίσω την ουρά?» Και αναρωτιέσαι μήπως τελικά η μαγική χριστοπαναγία πιάνει? Πιάνει ή τρίζει η θέση σου και μέχρι να τρίξει οριστικά, σου συμπεριφέρονται σαν πλάσμα με οντότητα? (έτσι για το καλό βρε παιδί μου)