ο Κώστας Σακκάς είμαι εγώ

είσαι εσύ, είμαστε όλοι. Το έχεις καταλάβει για να διαβάζεις ένα ποστ με αυτόν τον τίτλο. (Επίσης φαντάζομαι δεν είμαι η πρώτη που το γράφω.) Ο Κώστας Σακκάς λοιπόν είμαι και εγώ, όχι μόνο γιατί μπορεί να με συλλάβει, χωρίς πραγματική αιτιολογία, το εκάστοτε σύστημα γιατί διαφωνώ/αντιτίθεμαι σε αυτό, αλλά γιατί έχω τη δύναμη να το πολεμήσω μέχρι τέλους. Την έχω τη δύναμη. Όλοι μας την έχουμε. Το θέμα είναι να το δούμε. Και μετά όλα έχουν άλλη βαρύτητα και σημασία. Μετά όλα ειναι «Γερά μέχρι τη νίκη. Μέχρι το τέλος ρε». Γιατί τι σημασία έχει η ζωή (και το τέλος) όταν το αφήνεις στους άλλους και δεν το κρατάς στα χέρια σου;

(Στον Κώστα, θα ήθελα να πω ευχαριστώ για το πόσο σέβεται τη ζωή)


Οι «πριμαντόνες» των social media

ή αλλιώς «είμαι εδώ για να μου δίνετε προσοχή και να κάνετε/λέτε μόνο αυτά που αντέχω να ακούσω».

Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια είχα μία συνάδελφο, η οποία δεν ακουγόταν ποτέ παρά μόνο τον ένα μήνα που έσκαγε η ετήσια παρουσίαση του πελάτη της. Τότε όλη η εταιρία ασχολιόταν με το άγχος και την υστερία της (ότι έχει πάρα πολύ δουλειά και δεν θα προλάβει και χριστέ και παναγιά τι κακό τη βρήκε) και οι υπόλοιποι απλά ευχόμασταν να φύγει αυτή ή ο πελάτης.
Αυτήν θυμάμαι, για κάποιο λόγο ανεξήγητο ομολογώ, κάθε φορά που κάποιοι χρησιμοποιούν τα social media για να πετάνε τον εμετούλη τους δεξιά και αριστερά όταν θεωρούν πως κάτι δε γίνεται/ειπώνεται με τον τρόπο που αυτοί το είχαν στο μικρό, ημι-ανεπτυγμένο μυαλουδάκι τους. Είναι οι ίδιοι που όταν αισθανθούν ότι κάτι τους «θίγει» – μακάρι και να ήξεραν ποιες είναι πραγματικά οι αξίες τους για να θιχτούν, ξεχνούν τα γαστρικά υγρά που μας πέταξαν στη μούρη και αρχίζουν να γράφουν περί κοσμιότητας και σωστής συμεριφοράς των άλλων.

(παρακαλώ κάντε λίγο στην άκρη. κλέβετε χρόνο και ενέργεια από τους άλλους που δεν γκρινιάζουν)


Και μετά;

Διαβάζω από το πρωί πολλά παράπονα και γκρίνιες για την ομφαλοσκόπηση που κάνουν οι πρώην εργαζόμενοι της ΕΡΤ και ότι δεν αποκαλύπτουν σκάνδαλα, δεν εκθέτουν καταστάσεις, δε δίνουν βήμα στον κόσμο που είναι εκεί και τους στηρίζει.
Να επαναστατήσουν μέσα σε 3 μέρες και να φτάσουν στο επίπεδο αντίδρασης που κάποιοι άλλοι έχουν φτάσει.
Άνθρωποι που, στην πλειοψηφία τους, ζουν μέσα στο σύστημα και δεν το έχουν αμφισβητήσει ποτέ έως τώρα, ή μπορεί και ακόμη και τώρα να μην μπορούν να δουν/ παραδεχτούν ότι πρέπει να το αμφισβητήσουν.
Άνθρωποι που τρομάζουν που βλέπουν αναρχικούς, στο προαύλιο του κτηρίου, να είναι εκεί και να τους στηρίζουν, αντί να «τα σπάνε ή να δημιουργούν μπάχαλα».
Άνθρωποι που προσπαθούν ακόμη να χωνέψουν ότι το όνειρο της μόνιμης δουλειάς, που πάσχισαν είτε με την αξία τους είτε με μέσο, γλείψιμο, κλ.π., να αποκτήσουν χάθηκε.
Άνθρωποι που δεν έχουν κατανοήσει τι «όπλο» κρατάνε στα χέρια τους και ποια είναι η δύναμή του.
Δε θέλω να δικαιολογήσω κανέναν για καμία του επιλογή και απόφαση να ζει μέσα στο κουτάκι που έφτιαξε ή έφτιαξαν άλλοι για αυτόν. Όπως θέλετε το λέτε.
Ας πούμε λοιπόν, ότι αυτοί οι άνθρωποι, κάνουν το μεγάλο βήμα και αποκαλύπτουν όλες τις βρωμιές, μας δίνουν βήμα να μιλήσουμε και αποκαλύπτουν, επιτέλους, στον κόσμο τις αλήθειες που κρύβονταν όλα αυτά τα χρόνια.
Όλοι εμείς που τα ζητάμε όλα αυτά πόσο έτοιμοι είμαστε να το πάμε παρακάτω όλο αυτό; Πόσο έτοιμοι είμαστε να αντιμετωπίσουμε ανοιχτά όλες τις αλήθειες, όταν δεν έχουμε τη θέληση να μπούμε έστω και για 2 λεπτά στα παπούτσια του άλλου και να δούμε τη ζωή από τη δική του θέση; Που δεν έχουμε το κουράγιο να παραδεχτούμε ότι ακόμη κι αν είχαμε εμείς οι «έξω» αυτό το όπλο στα χέρια μας, πάλι «σκατά» θα τα κάναμε; Όταν εξακολουθούμε να λειτουργούμε με ότι καπέλο έχουμε αποφασίσει να φοράμε και όποιος άλλος δε φοράει το ίδιο καπέλο με εμάς είναι, έστω και λίγο, εχθρός μας;

(μήπως το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι η ωραιότερη αφορμή που μας δόθηκε να κάνουμε όλοι την ομφαλοσκόπησή μας, αντί να κράζουμε των άλλων;)


Κι όμως

Κόλλησα κι εγώ το γνωστό (πλέον) αντιφασιστικό αυτοκόλλητο στο μπακπάκ μου. Και σκεφτόμουν ότι αν είναι να μου «έρθει κάτι» θα μου έρθει από πίσω.. Σήμερα λοιπόν το πρωί, την ώρα που ανέβαινα τις κυλιόμενες σκάλες στο μετρό στο Μοναστηράκι, έπιασε η ματιά μου έναν κύριο να τρέχει να προλάβει να μπει μπροστά μου. Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Εξάλλου είναι αρκετοί αυτοί που προσπαθούν να σε προσπεράσουν στις κυλιόμενες σκάλες του μετρό. Μέχρι που γύρισε χαμογελαστός και μου είπε: «τέλειο αυτό που γράφει η τσάντα σου».

20130528-235447.jpg


Περί κατάργησης του «νόμου Ραγκούση»

Διάβασα σήμερα ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας καταψήφισε το νόμο Ραγκούση (ακόμη και τις διατάξεις που ενσωμάτωναν τα υπό προϋποθέσεις αιτήματα των μεταναστών). Ετσι λοιπόν κανένα παιδί μετανάστη δε θα αποκτήσει ποτέ ελληνική ιθαγένεια.
Έχω λοιπόν να κάνω μια ερώτηση κ μια έκκληση.
Η ερώτηση είναι απλή κ σίγουρα όχι ευφάνταστη: όταν λέμε μετανάστες εννοούμε και το γάλλο φίλο μου που έχει μετοικίσει στην Ελλάδα και εχει κάνει πρόσφατα παιδί;
Η δε έκκληση αφορά σε όλα τα κράτη που υπάρχουν έλληνες της διασποράς και είναι επίσης απλή και σίγουρα δίκαιη: παρακαλώ να απορριφθεί το δικαίωμα ιθαγένειας που τους εχει δοθεί και να αναγκαστούν να επιστρέψουν στη χώρα τους. Και αυτοί και τα παιδιά τους.


Με λένε Μιχάλη…

Με λένε Μιχάλη….


Αλαζονεία

Καταφέραμε να φτάσουμε στο ύστατο σημείο του «ο σώζων ευατό σωθήτω». Κάποιοι θα προτιμήσετε να πείτε δεν το καταφέραμε μόνοι μας. «Κατάφεραν να μας φτάσουν.» (Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύω ότι η επιλογή των λέξεων και το πώς τις χρησιμοποιούμε, είναι πολύ σημαντικός όχι τόσο για το πώς εκφραζόμαστε αλλά για τον τρόπο που σκεφτόμαστε και λειτουργούμε.)
Θα επιμείνω λοιπόν στο «καταφέραμε». Πιστεύουμε ότι αν σώσουμε τον εαυτό μας, όλα θα λειτουργούν όπως και πριν. Τη στιγμή που βρισκόμαστε σε κρίση (δεν εννοώ την οικονομική, ενοοώ αυτή του προσωπικού «πανικού») δεν μπαίνουμε στη διαδικασία σκέψης ότι είμαστε μέρος ενός συνόλου (κοινωνία, hello!), η οποία για να λειτουργήσει πρέπει να έχει από ένα μικρό κομμάτι του καθένα μας.
Παραθέτω κάποια τυχαία παραδείγματα:
1. αλλάζουν οι συνθήκες στη δουλειά και προσπαθούμε να αρπάξουμε όσα πιο πολλά μπορούμε ώστε να επιμηκύνουμε όσο γίνεται περισσότερο τον τρόπο τον οποίο ζούσαμε. Να καβατζώσουμε τη θεσούλα μας. Να τη διασφαλίσουμε (στο πιο επαγγελματικό του). Μόνοι μας. Για την πάρτη μας. Αν διαλύσουν την ομάδα που δουλεύαμε, δε θα έχουμε καβατζώσει τίποτα. Αυτός που φεύγει είναι σε χειρότερη θέση από εμάς. Και είναι. Κι εμείς τυχεροί που μένουμε. Πόσο τυχεροί; Απλά δε βλέπουμε ότι όταν θα κάνουμε και τη δουλειά του, μπαίνουμε αυτόματα σε χειρότερη θέση από αυτή που «διασφαλίσαμε». Ότι όταν είμασταν «μαζί» είχαμε μεγαλύτερη δύναμη και αποτελεσματικότητα.
2. δε μας νοιάζει αν κλείνει το μαγαζί δίπλα μας. Μας νοιάζει ότι εμείς εξακολουθούμε να λειτουργούμε κανονικά. Κανονικά; Αλήθεια; Αναλογιζόμαστε ότι σε μία περιοχή που σιγά-σιγά ερημώνει, το πέρασμα του κόσμου δε θα είναι πια το ίδιο;

Πάντα ήμασταν έτσι. Έτσι λειτουργούσαμε. Απλά τώρα όλο αυτό, λόγο της οικονομικής κρίσης μεγάλωσε και γιγαντώθηκε. Και πλέον το έχουμε κάνει σημαία μας, ότι έτσι πρέπει να πράξουμε για την»επιβίωσή» μας. Και έχουμε βρει μία ακόμη καλή δικαιολογία για τον εαυτό μας. Και μόνο.

Είμαστε απλά αλαζόνες. Πιστεύουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε ή (ακόμη χειρότερα εδώ που έχει φτάσει η κατάσταση) να επιβιώσουμε μόνοι μας. «Ας είμαι καλά εγώ και δεν πα να ψοφίσετε οι υπόλοιποι.»
Είναι αδύνατο για τον τεράστιο, καλοαναθρεμένο εγωισμό μας να παραδεχτούμε ότι είμαστε κρίκοι σε μία αλυσίδα και όταν σπάσει ο δίπλα κρίκος από εμάς θα βρεθούμε να κρεμόμαστε μετέωροι.

Καλό ψόφο μας εύχομαι και καλά σαράντα.