Monthly Archives: Οκτώβριος 2012

Με λένε Μιχάλη…

Με λένε Μιχάλη….

Advertisements

Αλαζονεία

Καταφέραμε να φτάσουμε στο ύστατο σημείο του «ο σώζων ευατό σωθήτω». Κάποιοι θα προτιμήσετε να πείτε δεν το καταφέραμε μόνοι μας. «Κατάφεραν να μας φτάσουν.» (Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύω ότι η επιλογή των λέξεων και το πώς τις χρησιμοποιούμε, είναι πολύ σημαντικός όχι τόσο για το πώς εκφραζόμαστε αλλά για τον τρόπο που σκεφτόμαστε και λειτουργούμε.)
Θα επιμείνω λοιπόν στο «καταφέραμε». Πιστεύουμε ότι αν σώσουμε τον εαυτό μας, όλα θα λειτουργούν όπως και πριν. Τη στιγμή που βρισκόμαστε σε κρίση (δεν εννοώ την οικονομική, ενοοώ αυτή του προσωπικού «πανικού») δεν μπαίνουμε στη διαδικασία σκέψης ότι είμαστε μέρος ενός συνόλου (κοινωνία, hello!), η οποία για να λειτουργήσει πρέπει να έχει από ένα μικρό κομμάτι του καθένα μας.
Παραθέτω κάποια τυχαία παραδείγματα:
1. αλλάζουν οι συνθήκες στη δουλειά και προσπαθούμε να αρπάξουμε όσα πιο πολλά μπορούμε ώστε να επιμηκύνουμε όσο γίνεται περισσότερο τον τρόπο τον οποίο ζούσαμε. Να καβατζώσουμε τη θεσούλα μας. Να τη διασφαλίσουμε (στο πιο επαγγελματικό του). Μόνοι μας. Για την πάρτη μας. Αν διαλύσουν την ομάδα που δουλεύαμε, δε θα έχουμε καβατζώσει τίποτα. Αυτός που φεύγει είναι σε χειρότερη θέση από εμάς. Και είναι. Κι εμείς τυχεροί που μένουμε. Πόσο τυχεροί; Απλά δε βλέπουμε ότι όταν θα κάνουμε και τη δουλειά του, μπαίνουμε αυτόματα σε χειρότερη θέση από αυτή που «διασφαλίσαμε». Ότι όταν είμασταν «μαζί» είχαμε μεγαλύτερη δύναμη και αποτελεσματικότητα.
2. δε μας νοιάζει αν κλείνει το μαγαζί δίπλα μας. Μας νοιάζει ότι εμείς εξακολουθούμε να λειτουργούμε κανονικά. Κανονικά; Αλήθεια; Αναλογιζόμαστε ότι σε μία περιοχή που σιγά-σιγά ερημώνει, το πέρασμα του κόσμου δε θα είναι πια το ίδιο;

Πάντα ήμασταν έτσι. Έτσι λειτουργούσαμε. Απλά τώρα όλο αυτό, λόγο της οικονομικής κρίσης μεγάλωσε και γιγαντώθηκε. Και πλέον το έχουμε κάνει σημαία μας, ότι έτσι πρέπει να πράξουμε για την»επιβίωσή» μας. Και έχουμε βρει μία ακόμη καλή δικαιολογία για τον εαυτό μας. Και μόνο.

Είμαστε απλά αλαζόνες. Πιστεύουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε ή (ακόμη χειρότερα εδώ που έχει φτάσει η κατάσταση) να επιβιώσουμε μόνοι μας. «Ας είμαι καλά εγώ και δεν πα να ψοφίσετε οι υπόλοιποι.»
Είναι αδύνατο για τον τεράστιο, καλοαναθρεμένο εγωισμό μας να παραδεχτούμε ότι είμαστε κρίκοι σε μία αλυσίδα και όταν σπάσει ο δίπλα κρίκος από εμάς θα βρεθούμε να κρεμόμαστε μετέωροι.

Καλό ψόφο μας εύχομαι και καλά σαράντα.