Category Archives: άλλα σημαντικά

Κι όμως

Κόλλησα κι εγώ το γνωστό (πλέον) αντιφασιστικό αυτοκόλλητο στο μπακπάκ μου. Και σκεφτόμουν ότι αν είναι να μου «έρθει κάτι» θα μου έρθει από πίσω.. Σήμερα λοιπόν το πρωί, την ώρα που ανέβαινα τις κυλιόμενες σκάλες στο μετρό στο Μοναστηράκι, έπιασε η ματιά μου έναν κύριο να τρέχει να προλάβει να μπει μπροστά μου. Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Εξάλλου είναι αρκετοί αυτοί που προσπαθούν να σε προσπεράσουν στις κυλιόμενες σκάλες του μετρό. Μέχρι που γύρισε χαμογελαστός και μου είπε: «τέλειο αυτό που γράφει η τσάντα σου».

20130528-235447.jpg

Advertisements

Περί κατάργησης του «νόμου Ραγκούση»

Διάβασα σήμερα ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας καταψήφισε το νόμο Ραγκούση (ακόμη και τις διατάξεις που ενσωμάτωναν τα υπό προϋποθέσεις αιτήματα των μεταναστών). Ετσι λοιπόν κανένα παιδί μετανάστη δε θα αποκτήσει ποτέ ελληνική ιθαγένεια.
Έχω λοιπόν να κάνω μια ερώτηση κ μια έκκληση.
Η ερώτηση είναι απλή κ σίγουρα όχι ευφάνταστη: όταν λέμε μετανάστες εννοούμε και το γάλλο φίλο μου που έχει μετοικίσει στην Ελλάδα και εχει κάνει πρόσφατα παιδί;
Η δε έκκληση αφορά σε όλα τα κράτη που υπάρχουν έλληνες της διασποράς και είναι επίσης απλή και σίγουρα δίκαιη: παρακαλώ να απορριφθεί το δικαίωμα ιθαγένειας που τους εχει δοθεί και να αναγκαστούν να επιστρέψουν στη χώρα τους. Και αυτοί και τα παιδιά τους.


Με λένε Μιχάλη…

Με λένε Μιχάλη….


Αλαζονεία

Καταφέραμε να φτάσουμε στο ύστατο σημείο του «ο σώζων ευατό σωθήτω». Κάποιοι θα προτιμήσετε να πείτε δεν το καταφέραμε μόνοι μας. «Κατάφεραν να μας φτάσουν.» (Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύω ότι η επιλογή των λέξεων και το πώς τις χρησιμοποιούμε, είναι πολύ σημαντικός όχι τόσο για το πώς εκφραζόμαστε αλλά για τον τρόπο που σκεφτόμαστε και λειτουργούμε.)
Θα επιμείνω λοιπόν στο «καταφέραμε». Πιστεύουμε ότι αν σώσουμε τον εαυτό μας, όλα θα λειτουργούν όπως και πριν. Τη στιγμή που βρισκόμαστε σε κρίση (δεν εννοώ την οικονομική, ενοοώ αυτή του προσωπικού «πανικού») δεν μπαίνουμε στη διαδικασία σκέψης ότι είμαστε μέρος ενός συνόλου (κοινωνία, hello!), η οποία για να λειτουργήσει πρέπει να έχει από ένα μικρό κομμάτι του καθένα μας.
Παραθέτω κάποια τυχαία παραδείγματα:
1. αλλάζουν οι συνθήκες στη δουλειά και προσπαθούμε να αρπάξουμε όσα πιο πολλά μπορούμε ώστε να επιμηκύνουμε όσο γίνεται περισσότερο τον τρόπο τον οποίο ζούσαμε. Να καβατζώσουμε τη θεσούλα μας. Να τη διασφαλίσουμε (στο πιο επαγγελματικό του). Μόνοι μας. Για την πάρτη μας. Αν διαλύσουν την ομάδα που δουλεύαμε, δε θα έχουμε καβατζώσει τίποτα. Αυτός που φεύγει είναι σε χειρότερη θέση από εμάς. Και είναι. Κι εμείς τυχεροί που μένουμε. Πόσο τυχεροί; Απλά δε βλέπουμε ότι όταν θα κάνουμε και τη δουλειά του, μπαίνουμε αυτόματα σε χειρότερη θέση από αυτή που «διασφαλίσαμε». Ότι όταν είμασταν «μαζί» είχαμε μεγαλύτερη δύναμη και αποτελεσματικότητα.
2. δε μας νοιάζει αν κλείνει το μαγαζί δίπλα μας. Μας νοιάζει ότι εμείς εξακολουθούμε να λειτουργούμε κανονικά. Κανονικά; Αλήθεια; Αναλογιζόμαστε ότι σε μία περιοχή που σιγά-σιγά ερημώνει, το πέρασμα του κόσμου δε θα είναι πια το ίδιο;

Πάντα ήμασταν έτσι. Έτσι λειτουργούσαμε. Απλά τώρα όλο αυτό, λόγο της οικονομικής κρίσης μεγάλωσε και γιγαντώθηκε. Και πλέον το έχουμε κάνει σημαία μας, ότι έτσι πρέπει να πράξουμε για την»επιβίωσή» μας. Και έχουμε βρει μία ακόμη καλή δικαιολογία για τον εαυτό μας. Και μόνο.

Είμαστε απλά αλαζόνες. Πιστεύουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε ή (ακόμη χειρότερα εδώ που έχει φτάσει η κατάσταση) να επιβιώσουμε μόνοι μας. «Ας είμαι καλά εγώ και δεν πα να ψοφίσετε οι υπόλοιποι.»
Είναι αδύνατο για τον τεράστιο, καλοαναθρεμένο εγωισμό μας να παραδεχτούμε ότι είμαστε κρίκοι σε μία αλυσίδα και όταν σπάσει ο δίπλα κρίκος από εμάς θα βρεθούμε να κρεμόμαστε μετέωροι.

Καλό ψόφο μας εύχομαι και καλά σαράντα.


Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί

Ένας χρόνος πέρασε από τη γνωστή μέρα που η αστυνομία και το κράτος αποφάσισαν να ξεφορτωθούν τα χιλιάδες δακρυγόνα, που είχαν λήξει,  σε όλους τους παρευρισκόμενους στην πλατεία Συντάγματος και τις γύρω γειτονιές.
Από τα αγαπημένα τραγούδια όλων όσων ήμασταν εκεί, μέρες και νύχτες, ήταν αυτό του Ξυλούρη «Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί».
Όχι τυχαία. Πέρυσι υπήρχε στόχος ορατός. Για όλους. Οι οχτροί ήταν αυτοί που μας έκαναν κακό. Μας απέλυαν. Μας έβαζαν πρόσθετους φόρους. Μας μείωναν τους μισθούς. Μας ψέκαζαν. Μας χτυπούσαν. .
Και πέρασε ο χρόνος. Κι ο στόχος έπαψε να είναι τόσο ξεκάθαρος. Έπαψε να είναι κοινός. Καλώς. Έπρεπε να γίνει ατομικός, να μεταλλαχτεί και να ξαναδυναμώσει. Να πάρει ο καθένας το «παρακάτω» του, να το ενώσει ξανά με τους άλλους και να το προσπαθήσουμε. Ξανά.
Κι όμως, ο στόχος χάθηκε κάπου στην πορεία.. Φυσιολογικό. Ανθρώπινο. Μας ρούφηξε η καθημερινότητα. Η μικροκοινωνία μας. Ξεχαστήκαμε. Κουραστήκαμε.
Και μείναμε να κοιτάμε αποσβολωμένοι τους γύρω. Αρχίσαμε να φοβόμαστε τους δίπλα. Αμφιβάλλουμε ακόμη και για τις σκέψεις μας. Καταλήξαμε να κάνουμε συγκρίσεις. «Εγώ έκανα αυτό. Εσείς οι άλλοι όχι.» «Δε θα κατέβω ξανά σε συγκέντρωση γιατί αυτοί που έχουν πραγματικό (;) πρόβλημα, δε συμμετέχουν..» «Γιατί προσπαθούμε λίγοι και όχι όλοι;» Και εχθρευόμαστε τους άλλους. Τους διαφορετικούς από εμάς. Και μας πνίγει το παράπονο. Και δημιουργούμε «κάστες». Εμείς που προσπαθούμε, είμαστε καλοί. Οι άλλοι είναι αδιάφοροι. Η λεπτή γραμμή που ξεπερνιέται καθημερινά από όλους μας. Η προσπάθεια να φανούμε ότι κάτι κάνουμε «καλά». Σε ποιον; Για ποιον;

Και φτάσαμε τελικά να γίνουμε εμείς οι οχτροί. Όχι της πόλης. Του εαυτού μας.


Περί σημαντικότητας της ανθρώπινης ζωής

Αυτοκτόνησε ένας άνθρωπος μέσα στο σπίτι μας. Αυτό είναι το πιο σοκαριστικό απ’όλα. Ότι συνέβη δίπλα μας. Ότι το είδαμε. Το μυρίσαμε. Η μόνη διαφορά από τους τόσους ανθρώπους που αυτοκτονούν, σχεδόν καθημερινά, για τους ίδιους (ανεξήγητους σχεδόν πάντα) λόγους.

Και πέφτουμε όλοι στην παγίδα να ψάχνουμε γιατί το έκανε και όχι στη σημαντικότητα του ότι μία ανθρώπινη ζωή έφυγε. Είναι λυτρωτικός ο λόγος – όποιος κι αν είναι – για όσους μένουμε πίσω. Λυτρωτικός  στο να καλύψουμε τη δική μας ενοχή.  Για τη μη-συμμετοχή ή τη συμβολή μας στο συγκεκριμένο «συμβάν».

Πόσοι άνθρωποι «φεύγουν» καθημερινά γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς; Τόσο απλά. Γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς.  Αυτό θεωρώ εγώ. Δεν είμαι ψυχολόγος για να το εξηγήσω ή να το κρίνω και δεν είναι αυτός ο στόχος μου.
Απλά αυτό που ξέρω είναι ότι όταν φτάσεις να ψάχνεις το γιατί κάποιος αυτοκτονεί δίπλα σου, είναι σα να μην καταλαβαίνεις ότι είσαι ένα από τα δάκτυλα του χεριού που κρατούσαν το όπλο.
Έχεις ήδη χάσει το νόημα του πόσο σημαντική είναι η ζωή από μόνη της.  Χωρίς αιτιολόγηση.


Σκέψεις #3 (ασυδοσία)

Οι άνθρωποι είμαστε τελικά αχόρταγα όντα. Όσο περισσότερα μας δίνουν τόσο περισσότερα ζητάμε. Και ζητάμε με πολλούς τρόπους. Είτε υλικούς είτε συναισθηματικούς. Αποδείξεις. Αποδείξεις που θα μας κάνουν να αισθανθούμε ασφαλείς, ότι ο άλλος μας σκέφτεται. Συνέχεια. Ότι είμαστε από τα σημαντικά του θέματα μέσα στην ημέρα. Έτσι, για να καλύπτουμε την ανασφάλειά μας. Για να αισθανόμαστε κάποιοι. Σημαντικοί. Να αισθανόμαστε ότι έχουμε τον έλεγχο. Και ζητάμε, ζητάμε, ζητάμε.. Μέχρι να τον εξαντλήσουμε. Να εξαντλήσουμε ποιον τελικά;